Vuslat-ı Âzam -Hasan HÜSEYİN AYGÜN

Yüreğimde sonu görünmeyen bir trene yolcu olmuşum

Bu yolun sonunda çukur varmış bihaber çantamdan çıkardığım defterime not alıyorum

Yüreğinin ateşi gece lambamın içerisine yerleşmiş bana nur olmuş sevgili

Matemlî ahval-i âcizane resmim karşıma çıkar birdenbire defterde

Yardım et sevgili bu hayal zindanında yalnız kaldım

Ki her an seni düşündükçe içten içe yanmayı sevdim.

Bir mektup gibi yırtık, eksik ve mühürsüzüm

Adını anınca yanar her harfi defterimin

Ve bilirim, bu tren durmaz hiçbir istasyonda

Çünkü son durak sensin, ve ben hâlâ yoldayım.

Bu yol zifiri karanlık

Seni düşündüğüm vakitlerde ki yangınım ise

Yolumu aydınlatan bir fener misâli nurunu yayar

O nur masumiyetinden mi akar?

Sevgili, bu yolculuk yalnızlık içeriyor

Ta ki son durağa, sana varıncaya dek

Vuslatın coşkusunu hülyalarımda saklamak ise

Duaya açtığım elime düşen yaprakların huzurlu saadeti misâli