Sen gittin. Sadece gitmedin bende ne varsa söküp alarak gittin. Bir insanın içi nasıl boşalır biliyor musun? Nefes alırsın ama hava yetmez, kalbin atar ama hayat yoktur içinde. İşte öyle bir şey. Ardından kapı kapandı, ama asıl kapanan bendim. İçimde bir yer mühürlendi, bir daha kimse girmesin diye değil kimse giremesin diye. Senin yokluğun bir eksiklik değil artık, bir yara da değil. Yara olsa kabuk bağlar. Bu… daha çok kopmuş bir uzvun hayalet acısı gibi. Yok ama hâlâ sızlı

Gazabın aynasında, Enkazın ortasındayım, Hak vaki olunca, Ezilir ancak azgın gurur. Sabırla isyan arasında, Yirmi beş yaşındayım, Yatsı ezanı okununca, Dostum olur ehl-i kubur. Ukûbat kazanında, Mel'unun aşındayım, Sıra bana gelince, Ateşi harlar mendebur. Ashâbü'l-karye diyarında, Varlık davasındayım, Eşk-e yâr paltoma sinince, Gaybet oldu huzur. Ömrümün yarısında, Fenâ bir andayım, Keder kalpten taşınca, Kim benden taraf olur? Hiçliğin kıyısında, Uçurumun kenarındayım, Kılı

“Gizli Aşkın İlahi Nefesi” Bir geceydi… gönlüm yorgun, dünya susmuştu, Ay bir tespih tanesi gibi göğe asılmıştı. Sessizliğin içinde bir nefes duydum Ne rüzgâr, ne insandı, belki Rahman’ın sırrıydı. “Ey gönül” dedim, “neden titrersin bu kadar?” Bir ses dedi ki: “Çünkü sen O’ndan ayrı kaldın bu kadar.” Yandım o an, içimde bir gül açtı, Dikenine razı oldum, çünkü O’nun kokusuydu aşk. Her şey O’ndan, her şey O’na, Bir damla su bile O’nu anlatır denizde. Kum taneleri secde eder, t